O kimsenin degil.
O kendisine ait ozgurlgune duskun, hayalleri olan, hayatini
yasamaya calisan bir genc.
Cogumuz gibi.
Belkide butun bu olanlar bana bi dersti. Bu gercegi, O’nun
boyle oldugunu yeniden hatirlamak adina.
Kendimi farkli bi sekilde kontrol etmeyi ogrendim sanki.
Bitkisel stress giderici ilaclari 2 gundur almayi unutuyorum ama bi farkliyim.
Nasil yada neden bilmiyorum.
Ama olaylari eskisi kadar anlamaya calismiyorum. Merak
etmiyor degilim ama ustunde fazla durmuyorum.
Cunku o ne benim, ne senin, nede baska birisinin.
Tipki benim gibi.
No comments:
Post a Comment