HomeSick

Bilmiyorum...


Bazen kendimi garip bir boslugun icindeymisim gibi hissediyorum. Oysa istedigim ve benim icin gerekli olan cogu seylere sahibim ve buna cok minnettarim. Benim icin herseyi yapmaya hazir annem ve babam, cok sevdigim ve bana hep destek olan sevgilim, beni yalniz birakmayan arkadaslarim ve gelecegim icin simdiden cogu kapilari acmis olan bu olaganustu universite.


Bir sessizlik cokuyor, gecenin bi yarisinda....


Yurttaki kucucuk odalarin birinde belirsiz bir noktaya bombos bakan bir kiz. Yatakta oturur, saatlerce dusunur. Haftalardir ne kanepeye dokunmus nede televizyon ekrani gormus bir genc. 


Ama en azindan her olaya iyi tarafindan bakmaya calisiyorum. Yurda tasinali gercekten "buyudugumu" hissediyorum. Tek kalmak ne kadarda zormus oysa, babacigim seni artik daha da iyi anliyorum. 


Duvarimdaki saat... "tik tok, tik tok" ama yemin ederimki zaman gecmiyor. Arada bi astigim fotograflara bakiyorum. Duvarim (fotograflar acisindan) 4 bolumden olusuyor. Giris kapimin sag tarafinda Ankara'da arkadaslarimla cektirdigim fotograflar, sol tarafinda annem ve babamla cektirdiklerim, yatagimin sol ust tarafinda universitenin ilk doneminde cekilenler ve sol altta yane yatagimin tam yaninda ise sevgilimin fotograflari (ki uyandigimda ona dokunup sarilamasamda ilk onu goriyim diye) 


Konudan biraz saptim degil mi? Ozur dilerim.


Butun bunlara ragmen sessizlik insanin en buyuk dusmani olsa gerek boyle zamanlarda. Dusuncelerinin en yuksek seste oldugu anlar iste bu anlarda olsa gerek... Kafamin icindekiler sigmiyor bedenime. Bunuda depresif bir sekilde disariya yansitiyorum demekki. 


Sanirim sadece "evimi" ozluyorum.


Sizce sacmaliyor muyum?

Pink Floyd - Comfortably Numb

4 Gunluk Ankara Macerasi - 1. Gun

Arkadasligin anlamini bildigimi saniyordum,

sanirim yine yanilmisim.

Bu arkadasliktan oteymis.

Gozlerimi kapatip actigimda karsimda kocaman sevgi dolu kan bagi bile olmayan bir aile gordum.

Kimsenin birbirini hor gormedigi,

yargilamadigi, yada neden sen boylesinde oyle degilsin demedigi insanlarin icinde buldum kendimi.

Oysa ben zaten hep oradaymisim gibi.

Kucakladigim butun bedenler okadar gercekti ki,

Bu kadar insanin yansittigi isiyi ve gulucuklerin gercekligini daha once boyle taniklik etmemistim.

4 gun sadece.

Ilk gun, ilk okulda beraber tiyatro ve dansa gittigim cok sevecen arkadasimi gormeye gittim.
Kugulu parkin tunali tarafinda, taksi duraginin orda bekle demistim.
Arabadan inmeden gordum onu.
Canim ya, bekletmisim belli ki,
Nasilda bakiyordu oyle etrafina, beni ariyordu.
Arabadan indigimde direkt ona dogru hizli adimlarla yurudum, gittim sarildim.
O gun ordan oraya gezindik, baska nedenlerden olan heyecanima taniklik etti,
Beni sakinlestirmek icin elinden geleni yapti, guldurdu.
Gittik beraber en sevdigimiz sarkicilarin cd'lerine baktik, bi sure sonra karsimiza Justin Bieber'i gorunce hayattan soguduk tabide o ayri.
Burger King'de yerken benim istahim kesildi, daha yeni aldigim yemegi yiyemedim bile.


Hayatima kelimelerle anlatamadigim sekilde bir guzellik katan bir insan var bide.
O bana mesaj atti bugun ne yapiyorsun diye.
4 yildir onu tanimama ragmen her seferinde ilk kez gorucek misim gibi hissettirir bana.
Kalbim oyle hizli atmaya basladi ki midem agzima geldi.
Gittik starbucks'ta bekledik bizde, zaman gecti sonunda onune cik dedi, disarida bekledim sabirsizlikla.
Sag, sol, sag, sol.
Kafami cevirdigim her yerde onu aradim ama goremedim.
Sonra tekrar sol tarafima baktigimda iste o cok tanidik yuz uzaktan belirmeye basladi.
Yuzumdeki aptal gulucuk ortaya cikti birden.
O'na kosup sarilmak istedim, keske yapsaydim diyorum hatta.
Ama oyle bi hale girmistim ki heyecandan ve sevincten dona kalmisim.
Aylardir ozledigim o sevimli surat sonunda saniyeler gectikte bana yaklasiyordu.
O'da beni gordu, gulumsedi ve sarildik. 
Sandigimdan uzun surdu galiba ama doyamadim.
Ucumuz yuruduk oldtown'a dogru.
Arkadasim gitmeden abisinin ve onun nisanlisinin bizi bekledigini soyleyince ... sasirdim.
Keske onceden soyleseymiste kendimi hazir etseymisim dedim.
Panik oldum. Zaten yeni tanistigim insanlarla genellikle utangacimdir, sessizimdir.
E bide abisi ve nisanlisi olunca is daha da bi panik moda girdim.
Salak gibi kasildim gerildim asiri derecede sessizlestim ne yapacagimi ne diyecegimi bilemedim.
Kendime durmadan rahat ol rahat ol dedim ama zaten bu cok sevdigim insanlaykende heyecanlanirken bu biraz ustume fazla bindi.
Olsun yinede O'nun varligi herseye degerdi.
En son gitmeden once yine sarildim optum, ama her seferinde yetmiyodu ki bu bana.
Arabaya bindim ve hemen mesaj attim O'nu ne kadar sevdigimi yine soyledim.
Korkularimdan biridir bu, eger bana bir gun bisey olursa ve O'nu ne kadar sevdigimi bilmezse diye.
Civigini cikartmamaya calisirim, ama nefes aldigim surece O'na O'nu ne kadar sevdigimi soylemek istiyorum.
Sadece bunu bilerek yasamasini istiyorum.


- 1. GUNUN SONU - 

Lana Del Rey - Born To Die