Showing posts with label patience. Show all posts
Showing posts with label patience. Show all posts

14 Oct 2012

Yolculuk


Lana Del Rey - Ride



Oyle guzel bir gundu ki bugun.
ve bunun icin hic kimseye borclu degildim.
Hatta bir erkege. Sanirim uzun zamandir ilk kez boyle bi durumla karsi karsiyayim.

Eskiden mutlu olabilmem icin illa birine, ozellikle Okyanus'a ihtiyacim olurdu. Ama onu hayatimdan cikarttigim gunden beri hersey okadar degistiki, bende dahil...

Kendimle tanistim, sonunda kendimle tanismama vakit bulabildim, kimseyle ugrasip sadece onlari dusunmedim, onu dusunmedim. Bu sefer sadece bendim. Ruhum ve bedenim.
Yalnizligimi sevdim, artik kendisine aciyan kucuk bir kiz degildim. Yazin gecirdigim soguk ruzgarlari, soguk bir sonbahar gununde ilik nefesimle takas ettim. Belkide gec gelen yazimi bugun, bir gunlugune olsada yasadim.

Once bulutlarla karsilastim. Bana yagmuru getirdiler ama aldirmadim. Ruzgarda kanat cirpan kirlangiclar gibiydim, ona karsi gelmektense, onunla bir olmayi sectim, guclendim.
Sahile vardigimda kizgin dalgalarin sesini duyabildim sadece. Ama bu bile bana huzur vermisti. Onume baktim, mavi olmayan denize, kopuren dalgalarina, uzaktaki gemilere. Kuzey Denizinin cirkinligini bile guzel buldum. Sonucta nasil gorundugu degildi umursadigim, ne olduguydu.
Kimsenin ayak basmadigi kumlarin gerisindeki sivri kayaliklar. Oraya dusme tehlikemi bile sevdim. Mavi korkuluklara tutunurken olum ile yasam, cirkin ve guzel arasinda ne kadar yaklastigimi sevdim. 

Beni, yazin Ege gunesi yakamadi belkide ama Kuzey Denizinin ustunde gezinen benim gibi yalniz bulutlar beni alevlendirdi.

Sonunda ozgurdum ve kontrol tamamen bendeydi.

Oralara giderken yolda hatalar yaptim, hemde kac tane. Bazen yolumu degistirmek zorunda bile kaldim. Ama istikametim belliydi, ona odaklandim, hatalarimdan ogrenip yoluma devam ettim, tek basima. Bazen yavas, bazen hizli gittim. Engelleri astim.
Ama sonunda denizime, sahillere vardim. 
Hedefime vardim.

Iste hayat boyle bisey.


Daha denizlere, sahillere varamamis olabilirim. Su an hizli gittigim yollarda bile degilim, en cok engellerin bulundugu sokaklardan geciyorum belkide. Ama olsun. Yorulsamda vazgecmemek var. 
Sonunda o denize kavusmak var.

17 Feb 2012

HomeSick



Bilmiyorum...


Bazen kendimi garip bir boslugun icindeymisim gibi hissediyorum. Oysa istedigim ve benim icin gerekli olan cogu seylere sahibim ve buna cok minnettarim. Benim icin herseyi yapmaya hazir annem ve babam, cok sevdigim ve bana hep destek olan sevgilim, beni yalniz birakmayan arkadaslarim ve gelecegim icin simdiden cogu kapilari acmis olan bu olaganustu universite.


Bir sessizlik cokuyor, gecenin bi yarisinda....


Yurttaki kucucuk odalarin birinde belirsiz bir noktaya bombos bakan bir kiz. Yatakta oturur, saatlerce dusunur. Haftalardir ne kanepeye dokunmus nede televizyon ekrani gormus bir genc. 


Ama en azindan her olaya iyi tarafindan bakmaya calisiyorum. Yurda tasinali gercekten "buyudugumu" hissediyorum. Tek kalmak ne kadarda zormus oysa, babacigim seni artik daha da iyi anliyorum. 


Duvarimdaki saat... "tik tok, tik tok" ama yemin ederimki zaman gecmiyor. Arada bi astigim fotograflara bakiyorum. Duvarim (fotograflar acisindan) 4 bolumden olusuyor. Giris kapimin sag tarafinda Ankara'da arkadaslarimla cektirdigim fotograflar, sol tarafinda annem ve babamla cektirdiklerim, yatagimin sol ust tarafinda universitenin ilk doneminde cekilenler ve sol altta yane yatagimin tam yaninda ise sevgilimin fotograflari (ki uyandigimda ona dokunup sarilamasamda ilk onu goriyim diye) 


Konudan biraz saptim degil mi? Ozur dilerim.


Butun bunlara ragmen sessizlik insanin en buyuk dusmani olsa gerek boyle zamanlarda. Dusuncelerinin en yuksek seste oldugu anlar iste bu anlarda olsa gerek... Kafamin icindekiler sigmiyor bedenime. Bunuda depresif bir sekilde disariya yansitiyorum demekki. 


Sanirim sadece "evimi" ozluyorum.


Sizce sacmaliyor muyum?



23 Dec 2011

Yeniden Canlanmak

O'nunla var olan hayat gibi sanki.

Yanlislikla dinledigim bi sarki beni gercekten bu duruma dusurebilir mi? diye dusunmeye zaman kalmamisken yeniden giri verdin kalbime.
Cok ilginc.

Kalbimin attigini yeniden hissedebiliyorum.
Sanki hislerimin guc kaynagisin ve sensiz butun duvarlarimi yeniden oruyorum, oracikta.
Okadar hizli, okadar kolay oluyor ki ben bile bunun farkina varmiyorum.

Nesin sen?!

Ne hakla benim dunyamin gunesi olabiliyorsun?
Nasil olduda seninle yeniden hayata isiniyorum?

Bu sefer duvarlarimi okadar saglam ormustum ki, seni dusundugumde yumusayan kalbim bu sefer beklenmeyen, 
nerden geldigi bilinmeyen bir anahtarla acildi.

Ne annemin favorisi, ne de babamin benim icin sececegi birisin belkide.

Neyse ne iste, 
Biz daha bitmedik,
Cunku sen ile ben daha yasamadik.

Hosgeldin.Yine.